Tez Arşivi

Tez aramanızı kolaylaştıracak arama motoru. Yazar, danışman, başlık ve özetlere göre tezleri arayabilirsiniz.


Akdeniz Üniversitesi / Tıp Fakültesi / Fizyoloji Anabilim Dalı

2019

6-OHDA parkinson modeli sıçanlarda substansiya nigra pars retikulataya uygulanan derin beyin stimulasyonunun etkileri

The effects of deep brain stimulation of the substantia nigra pars reticulata in 6-OHDA parkinsonism model in rats

Bu tez, YÖK tez merkezinde bulunmaktadır. Teze erişmek için tıklayın. Eğer tez bulunamazsa, YÖK Tez Merkezi'ndeki tarama bölümünde tez numarasını arayabilirsiniz. Tez numarası: 547010

Tezi Bul
Özet:

Derin beyin stimülasyonu, Parkinson hastalığında (PH) tedavi amaçlı kullanılan bir metottur. Deneysel PH modeli oluşturulan sıçanlarda substansiya nigranın pars retikülata (SNr) bölgesine yerleştirilen elektrodun yürüme bozukluklarına etkisi ve bu etkide rol alan mekanizmayı incelemek amacıyla bu çalışma planlanmıştır. Tez çalışması kapsamında 280-300 g erkek Wistar sıçanlar kullanılmıştır. Hayvanlar rastgele 4 gruba ayrılmıştır. 1-) Sağlıklı hayvan grubu (Kontrol) 2-) Bilateral striatal 6OHDA lezyon oluşturulan grup (Parkinson grubu), 3-) Bilateral striatal 6-OHDA verilen ve SNr elektrod yerleştirilen grup (Parkinson+Sham stimülasyon) 4-) Bilateral striatal 6OHDA lezyonu oluşturulan ve SNr stimülasyon uygulanan grup (Parkinson+SNr Stimülasyon). Elektriksel uyarı, 14 gün boyunca günde 3 saat uygulanmıştır. Davranış testleri yapıldıktan sonra ise deneye son verilmiştir. Hayvanların beyinleri alınarak substansiya nigra (SN), serebellum, frontal korteks ve talamus bölgeleri immünohistokimyasal çalışmalarda kullanılmıştır. Lokomotor aktivitesinde kaydedilen dikey, yatay, ortalama mesafeler ve toplam LMA değerlerinin PD gruplarında azaldığı ve elektrik stimülasyonu ile arttığı bulunmuştur. Yürüme analizinde, ön ve arka ayak basamağı uzunluklarının azaldığı ve elektrik stimulusunun Parkinson grubunda değerleri iyileştirdiği tespit edilmiştir. Beyincik ve frontal lob beyinden türetilmiş nöral faktör (BDNF) ve c-fos içeren hücreler sayılmıştır. Parkinson grubunun serebellum, frontal lob ve talamus bölgelerinde sayıların azaldığı ve elektrik stimülasyonundan sonra arttığı bulunmuştur. Çalışmamızın sonuçları, SNr bölgesini uyarmanın deneysel Parkinson modeli oluşturulan sıçanlarda yürüyüş bozukluklarını düzelttiği, bu düzelmenin mekanizmasında ise BDNF'nin rolünün olduğunu işaret etmektedir.

Summary:

Deep brain stimulation is a method of treatment for Parkinson's disease (PD). This study was planned to investigate the effects of electrodes on gait disturbances which were placed in the pars reticulata (SNr) region of the substantia nigra (SN) and the mechanism involved in this effect in the experimental rat models of PD. In our study, 280-300 g male Wistar rats were used. The animals were randomly divided into 4 groups. 1-Healthy group of animals (Control), 2- Bilateral striatal 6-OHDA lesion group (Parkinson group), 3-Group with bilateral striatal 6-OHDA and SNr electrode placed (Parkinson + Sham stimulation), 4-Group with bilateral striatal 6-OHDA and SNr stimulation (Parkinson + SNr Stimulation). The electrical stimulation was applied for 3 hours daily for 14 days. After the behavior tests were done, the experiment was terminated. Brains of animals were taken and used for immunohistochemical studies of the SN, cerebellum, frontal cortex and thalamus regions. Vertical, horizontal, mean distances and total LMA values recorded in locomotor activity were found to decrease in PD groups and increase with electrical stimulation. In walking analysis, it was determined that front and rear foot step lengths were decreased and electrical stimulus improved the values in the Parkinson group. Cerebellum and frontal lobe brain-derived neural factor (BDNF) and c-fos containing cells were counted. It was found that the numbers were decreased in the cerebellum, frontal lobe and thalamus regions of Parkinson group and increased after electrical stimulation. The results of our study indicate that stimulation of the SNr region improves gait disturbances in the experimental Parkinsonian model of rats and that BDNF is involved in this mechanism.